De eerste keer dat ik naar Sandra toe ging wist ik niets van mentale training. Toen Sandra mij vertelde wat het was leek het mij wel leuk. Ik ging les nemen en leerde ontzettend veel zoals: concentratie, zelfvertrouwen, omgang met tegenslag en nog veel meer. Ik vond het heel leuk en leerzaam. En ik ben er denk ik wel harder van gaan rijden en ik ben nu mentaal veel sterker geworden. Ik ben ook door deze training veranderd. Ik ben bijvoorbeeld beter gaan nadenken over dingen en ik kan me nu veel beter ontspannen .Ik zou deze training echt volgen, want je leert er echt super veel van. Als ik deze training methode een cijfer moest geven gaf ik een 10.
Vasco van der Valk. Motorracen, 12 jaar, www.vasco62.nl
Mentale training e
erst voor de sportPer Aspera Ad Astra ..
Vanaf het moment dat rond 1995 sport en met name zijspan motorcross mijn leven ging beheersen, lijkt dit leventje in een sneltreinvaart voorbij geraasd te zijn…Het maakte echter een acute noodstop in 2006. In de in totaal dertien jaar dat ik wedstrijden heb gereden om het Nederlands en wereld kampioenschap, heb ik pieken en dalen gekend. Het behalen van het Nederlands kampioenschap in 2005 en de twee Europese titels in 2002 en 2003 waren top momenten om nooit te vergeten. Daar kunnen in totaal twee jaar aan blessureleed niet tegenop. Alle tijd en energie gingen jaar in jaar uit naar de sport en prestatie. Dat ik overal kwam zoals Moskou, Estland, Griekenland, Oekraïne etc. zag ik niet eens en was normaal voor mij. Nu denk ik als de weinige foto’s weer eens bekijk: “zijn we daar allemaal echt geweest ?” “Daar wil ik nog een keer naar terug!” Zoals al eerder aan gegeven raasde de trein door tot 2006. Dat was het jaar dat mijn relatie op de klippen liep. Daar kwam bij dat ik door een knieblessure drie maanden niet kon sporten en in de ziektewet belandde.
Drie van de vijf pijlers waarop mijn leven berustte, vielen weg en dat zorgde ervoor dat mijn wereldje instortte. Voor het eerst in mijn leven kwam ik er alleen voor te staan en dat was ik helemaal niet gewend. Er was altijd wel iemand die iets voor me wilde doen…raar om dat nu te beseffen! De vraag of ik wel of niet wilde stoppen met het crossen speelde toen ook al gedeeltelijk…omdat er iets in me begon te roepen dat er meer was dan cross. Uiteindelijk werd de daadwerkelijke beslissing om te stoppen genomen in 2009. Echter ik merkte dat ik met mijn gevoelens tegen een dikke muur aan liep. Ik moest toch die stoere motorcrosser zijn en vooral geen gevoelens uiten…”dat was een teken van zwakte”.
Toen ik vorig jaar op een transitiemeeting van het NOC-NSF in Utrecht kwam…ging er een wereld voor me open en ben ik voor het eerst in contact gekomen met Sandra. Tijdens deze meeting kon ik voor het eerst de link tussen mijn emoties en de sport leggen en besefte ik dat er meer sporters tegen dezelfde zaken aanliepen. Dat was een openbaring voor me. Sandra heeft me door middel van de RET, de ontspanningsoefeningen, assertiviteitstraining en het stellen van doelen weer helemaal op de rails gekregen. Het uiteindelijk schrijven van mijn zelfbeeldverslag was voor mij een puzzel die op zijn plaats viel. Lang heb ik de cross overal de schuld van gegeven als er iets mis ging! Maar het is wel de wereld waarin ik ben gevormd en mij daarom nog steeds thuis voel. In 2011 hebben we daarom weer een driewieler van stal gehaald om weer een aantal wedstrijden te rijden voor de fun… In het begin erg huiverig om weer in het oude ritme terug te vallen… De eerste podium plaatsen zijn weer binnen, maar er is gelukkig serieus iets veranderd. Ik geniet met volle teugen (ook van de spierpijn;)! De twijfels die voor mij zo ongewoon waren in “de grote mensen wereld”, ga ik niet meer uit de weg. Dertien jaar intensieve professionele topsport bedrijven hadden ervoor gezorgd dat ik aardig wat vaardigheden heb ontwikkeld. Mede door het schrijven van het zelfbeeldverslag kan ik daar nu weer oprecht trots op zijn. Gelukkig krijg ik nu de kans om me te ontwikkelen op andere vlakken. Dat is nu mijn uitdaging. Om een nog mooier mens te worden, iemand die weer de hele dag lachen kan. Zal ik dan uiteindelijk toch nog volwassen worden (lach).
Eric Schrijver
Mentale training e
erst voor de sport later voor het leven
Toen ik afgelopen maart besloot om te stoppen met schaatsen belde ik Sandra voor het eerst in meer dan een jaar weer op. In dat jaar was ik verhuisd naar Den Haag en bovendien was ik inmiddels in staat zelf mijn mentale problemen op te lossen. Langsgaan was dus niet meer echt nodig.
Vier jaar daarvoor kwam ik als zeventien jarige schaatser voor het eerst bij haar. Mijn trainer had een groepssessie geregeld voor het hele team. Dat beviel me zo goed dat ik besloot vaker te komen. Ik had namelijk last van wedstrijdspanning.
Aanvankelijk dacht ik dat ik een paar handige trucjes zou leren en dat ik na een paar afspraken wel klaar zou zijn. Dat was echter niet het geval. Ik kreeg vooral opdrachten die op het eerste gezicht weinig met schaatsen te doen hadden en des te meer met mijn hele leven. Geen simpele trucjes dus. Die paar afspraken werden er meer en Sandra werd steeds meer een echt vertrouwenspersoon. Met haar kon ik van alles bespreken en daardoor mentaal sterker worden. We bespraken vaak wedstrijden, maar ook andere dingen als het wisselen van ploeg, ploeggenoten en studie. De ontspannen en open sfeer die ik bij Sandra voelde hielp me erg om ‘open’ tegenover haar te zijn. Dit is een van de voornaamste dingen die ik bij haar heb geleerd. Ik kreeg meer zelfvertrouwen, geloofde in mezelf. Uiteindelijk heeft me dit in het schaatsen, maar zeker ook daarbuiten veel geholpen.
Toen ik in maart ’11 stopte stelde ik Sandra gelijk op de hoogte. We hadden het er een tijd daarvoor al eens over gehad, maar nu had ik dan de knoop echt doorgehakt. Misschien is dat wel de belangrijkste les is die ik bij Sandra heb geleerd; dat ik, en alleen ik, beslis wat ik echt wil.
Joep Pennartz
Toen het wat te veel werd en het hockeyen ook even niet meer wilde
Sinds 2001 speel ik in het Nederlands hockeyteam. De eerste vier jaar was ik tweede keepster. Na de spelen van Athene waar we zilver wonnen ben ik “gepromoveerd” naar eerste keepster. Hoewel ik erg genoot van het eindelijk mogen spelen kwamen er toch soms ook twijfels. Vooral angst om fouten te maken. In mei 2006 kwam ik voor het eerst bij Sandra. Ik zat thuis midden in een verbouwing en verhuizing en mijn schoonzusje bleek ongeneeslijk ziek te zijn. Al deze facetten opgeteld werd het mij te veel en merkte ik dat het hockeyen ook niet meer wilde. Soms kan het een uitlaatklep zijn, maar voor mij was het een en al frustratie en niks lukte meer. Na een fout werd ik alleen maar bang om er nog meer te maken. Ik wist eigenlijk niet meer zo goed hoe ik hier zelf uit moest komen en via onze sportarts kwam ik bij Sandra.
De eerste gesprekken waren vooral heel fijn omdat er een onafhankelijk iemand luistert en je begrijpt. Daarna zijn we langzaam gaan kijken naar de dingen waar ik tegenaan loop. Perfectionisme is er een, het gevoel hebben altijd alles goed te moeten doen. Geen fouten mogen maken. Nu in 2008 kan ik zeggen dat ik ook echt voel dat ik hierin veranderd ben. Ik kan veel beter relativeren als ik in mijn ogen iets fout heb gedaan. Ik heb leren doelen stellen, iets dat je in moeilijke, of juist saaie periodes een goed kant op kan helpen. In oktober 2006 werden we wereldkampioen. Dit was heel gaaf en smaakt natuurlijk naar meer, maar er kwam ook druk en er kwamen verwachtingen. Van jezelf maar ook van de buitenwereld. Door de twee jaar die ik bij Sandra ben kan ik hier op een goede manier mee omgaan . En als je gevoel goed is dan merk ik dat ik al de helft bereikt heb. We hebben ook hele concrete zaken besproken, wat is mijn taak, hoe doe ik dat, wat zijn afleidingen, hoe ga je daarmee om, enz. Ook het bijhouden van een weekschema liet mij inzien dat ik een goede balans moest tussen de arbeids- en rustverhouding. Soms de boel de boel laten. Dat is niet heel gemakkelijk als je alles goed wilt hebben, ook buiten het hockey.
Kortom ik merk dat ik mentaal enorme stappen heb gemaakt en dat negatieve gedachtes minder voorkomen en dat scheelt een heleboel energie en frustratie. En ik merk dit ook terug in het hockey. De afgelopen twee jaar heb ik mij goed ontwikkeld. En ik ben ervan overtuigd dat mijn sessies bij Sandra daar een groot aandeel in hebben gehad.
Lisanne de Roever
“Succes moet niet afgemeten worden aan de status die je hebt bereikt, maar aan de obstakels die je ervoor hebt moeten overwinnen.” Booker T. Washington (1856-1915)
In september 2006 werd bij mij overtraindheid geconstateerd, een sportieve burn-out. Een van de conclusies van de artsen was, dat deze overtraindheid al jaren daarvoor langzaamaan begonnen was.
Terugkijkend op mijn sportieve loopbaan zijn inderdaad een paar factoren van invloed geweest om de emmer te laten vollopen. In september 2003, ik was toen net 20 jaar, kreeg mijn moeder te horen dat ze borstkanker had en daarvoor behandeld moest worden. “Blijf jij nou maar gewoon lekker zwemmen om je olympische droom waar te maken”, zei ze. Voor mij een extra drijfveer hard te trainen. Ik had dat jaar ook mijn studie aan de Johan Cruyff University tijdelijk stopgezet. In december 2003 kwalificeerde ik mij voor de OS van Athene 2004 en zwom ik zeven Nederlandse records in tien dagen. Denkend dat ik de wereld aan kon, ging ik nog harder trainen. Vanaf zes weken voor de Spelen liepen de trainingen niet meer zo lekker en mijn prestaties op de OS vielen enigszins tegen, hoewel ik wel halve finalist was op de 100 meter schoolslag. Op de dubbele afstand bleek ik ziek en moest ik daarna met hoge koorts een paar dagen in mijn olympische bed doorbrengen. Na de OS begon er een hoop vervelend gedoe rond het zwemteam waarin ik zat (TZA), hetgeen resulteerde in de oprichting van een nieuw zwemteam (Swimteam). Daarnaast pakte ik mijn studie aan de JCU weer op. Ik had nog twee stagejaren te volbrengen. Het eerste stagejaar was nog wel te combineren met topsport, het tweede jaar ging moeizaam. Ondanks meer trainen ging ik “achteruit”. Verder zwom mijn zus sinds 2005 bij mijn oude ploeg TZA. Broer en zus trainend bij verschillende ploegen, maar in de banen naast elkaar, een lastige situatie. Daarom stapte ik in overleg met mijn trainer in januari 2006 over naar de zwemploeg van mijn zus. Helaas had dit niet het gewenste effect. Sterker nog, ik was continu moe en om de haverklap ziek of geblesseerd. Een week voor de start van het nieuwe seizoen (2006/2007) vertelde de trainer tijdens een evaluatie, dat ik niet welkom was bij de seizoensstart. Aan mijn prestaties lag het niet, ik koos in zijn ogen niet goed genoeg voor topsport. Dit was de druppel, die de emmer deed overlopen. Ik was immers al maanden doodmoe, had allerlei blessures en dit kon er echt niet meer bij. Via de huisarts kwam ik bij een sportarts. De conclusie van beiden was overtraindheid. Maanden aangepast sporten volgden en op aanraden van de artsen ging ik ook op zoek naar een sportpsycholoog.
Sandra kende ik van de middelbare schooltijd. Zij gaf ooit een inleiding mentale training op LOOT-school ‘De Rietlanden’ in Lelystad. Dat was goed bevallen en op haar website las ik dat Sandra ook veel met in- en ontspanning deed. Vanaf september 2006 werkten wij samen aan mijn herstel. Ik kon mijn verhaal kwijt en leerde een balans te vinden tussen in- en ontspanning. Langzaam maar zeker ging het steeds beter. Een sportief doel had ik bij aanvang niet, maar de OS 2008 bleef wel door mijn hoofd spoken. Ik wist dat mijn lichaam het zou moeten kunnen, maar wanneer? Het belangrijkste was, dat ik weer op mijn lichaam kon vertrouwen en weer kon doen wat ik vroeger deed, namelijk persoonlijke records zwemmen. In februari 2007 startte ik met mijn zus een tweepersoons zwemploeg en begon ik met trainer Mark Faber de trainingen voorzichtig op te bouwen. In juni werd ik al weer Nederlands kampioen en zwom ik bovendien een limiet voor de EK 2008 in Eindhoven. In december volgden meer nationale titels en opnieuw een startbewijs voor de EK. Langzaamaan kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug!
Op de EK in Eindhoven, maart 2008, gebeurde het. Ik wist precies wat ik wilde doen, deed het alleen voor mijzelf, hield mijn spanning onder controle en verbeterde na vier jaar mijn eigen Nederlandse record. Deze tijd betekende bovendien kwalificatie voor de Olympische Spelen van Beijing 2008!
Mijns inziens zijn sportpsychologen uiterst waardevol voor topsporters. Wanneer je lid bent van nationale selecties, zouden gesprekken/mentale trainingen structureel onderdeel moeten zijn van de begeleiding. Dat is beter, dan wanneer het “te laat” is.
Thijs van Valkengoed
Thijs van Valkengoed (1983) won brons op de EK 2003 in Dublin, werd driemaal Europees Jeugdkampioen, is 26-voudig Nederlands Kampioen, tevens nationaal recordhouder op verschillende afstanden en tweevoudig Olympisch deelnemer, website www.thijsvanvalkengoed.nl.
De wedstrijd is pas over als je over de finish bent!.jpg)
Ik ben Alexander en ik ben vijftien jaar. Ik doe aan wedstrijdzeilen. In 2005 ging ik regionaal varen. Dat ging heel goed en daarom startte ik in 2006 met zeilen op nationaal niveau. Het eerste weekend ging heel goed, ook al zeilde ik toen voor het eerst op “groot” water (het Haringvliet). Daarna ging het steeds minder omdat ik zo graag mijn plaats in het klassement wilde behouden. Daardoor was ik vooral bezig met het resultaat en veel minder met de wedstrijd. Ik keek te veel naar anderen, waardoor mijn eigen boot niet meer liep, en verloor steeds meer het vertrouwen in mezelf.
In het voorjaar van 2007 heb ik bij Sandra een mentale training gedaan.
Allereerst heeft ze me geleerd om doelen te stellen, die niets te maken hebben met het resultaat. Het resultaat heb je namelijk zelf niet in de hand, omdat dat ook te maken heeft met hoe de anderen het doen.
Ik heb ook geleerd om me vooral bezig te houden met varen en niet stil te staan bij wat er al is gebeurd. Bijvoorbeeld als het bij de start niet goed gaat, daarmee niet bezig te blijven, maar me te concentreren op technisch goed zeilen en mijn boot laten lopen. Ook heb ik geleerd om me tijdens de wedstrijd niet bezig te houden met de uitslag. Want als ik daar aan denk ben ik op dat moment niet met zeilen bezig en dan ga ik verkeerde beslissingen nemen. Een wedstrijd is pas over als je over de finish bent!
In 2007 heb ik heel lekker gezeild. Soms ging het nog wel eens mis, maar ik wist nu hoe ik me moest herstellen.
En omdat ik lekker zeilde, ben ik regiokampioen geworden en heb ik de Kaagweek gewonnen. In de Nederlandse selectie werd ik twaalfde en dat is eigenlijk een plek in de Kernploeg. Maar omdat ik in 2008 zestien word, mag ik geen wedstrijden meer varen in de Optimist en dus ook niet in de Kernploeg.
Ik heb nu een Splash, die een stuk groter is dan de Optimist. Daar ben ik nu in aan het trainen en daar ga ik in 2008 wedstrijden in varen. Maar wat ik van Sandra heb geleerd, blijf ik dan ook zeker toepassen!
Alexander Rijkmans
De dingen waartegen je je verzet, houden stand
Ik heb in het verleden al eerder mentale begeleiding gehad, maar dat was om verschillende redenen niet zo goed bevallen. Via NOC*NSF kwam ik in aanraking met Sandra. Vanaf het begin klikte het eigenlijk al erg goed. Hierdoor kon ik ook open en eerlijk tegen haar zijn. In 1998 is mijn vader plotseling overleden en daar heb ik het heel erg moeilijk mee gehad, ik kon het geen "plaats geven". Niet alleen met dat verlies maar ook met andere dingen die er mee te maken hadden, zoals de relatie met mijn alleen overgebleven moeder en de relatie met mijn vriend. Ik had constant te hoge verwachtingen van hen, waardoor ik elke keer teleurgesteld werd en verdrietig was.
Die hoge verwachtingen zetten zelfs door bij mijn trainer en bij andere mensen en ook in mijn sport. Toen ik een aantal flinke blessures kreeg te voorduren, kon ik mijzelf ook geen rust geven en goed zorgen voor mijn lichaam. Ik was teleurgesteld in mijn lichaam, ik moest verder. Via de RET-methode (rationele emotieve therapie) heb ik veel inzichten gekregen over mijn denkpatronen.
Sowieso kreeg ik veel inzicht met alle tekeningen die Sandra elke keer weer op het bord zette en de zaken die ze aansneed. Ik schreef het allemaal in mijn schrift, zodat ik er later nog weer naar kan kijken. En dat doe ik stiekem nog steeds wel eens.
Wat bij mij ook heel goed heeft geholpen zijn de relax cd's en de cd's om je mentaal heel goed voor te bereiden voor je wedstrijden. Dit kan je heel mooi met visualisaties doen. En was bij mij erg succesvol. "Denken aan de kleine stapjes die je wil maken en niet al aan het resultaat denken als je nog moet beginnen."
"De dingen waartegen je je verzet, houden stand. Pas wanneer je iets aanvaardt, kun je het veranderen." Geschreven door Neale D. Walsch
Danielle Vriezema is succesvol judoka, die haar sporen op nationaal en internationaal vlak heeft verdiend (van meerdere nationale titels tot en met deelname aan de Olympische Spelen). Naast haar topsportcarriere heeft ze een eigen praktijk voor (sport)dietiek, website: www.dieetslim.nl
Danielle Vriezema
